🇮🇳 Arundhati Roy

1961'de Shillong, Meghalaya'da Suriyeli Hristiyan bir anne olan aktivist Mary Roy ile Bengalli Hindu çay ekicisi bir baba Rajib Roy'un kızı olarak Suzanna Arundhati Roy adıyla dünyaya geldi. Anne babası o iki yaşındayken ayrıldı. Kerala'daki Aymanam'da, annesinin Travancore Hristiyan Kilisesi'ne kızının miras hakkı için dava açarak kazandığı bir evde büyüdü — Mary Roy'un 1986'da Yüksek Mahkeme'ye götürüp kazandığı ve on beş yıl sonra kızının ilk romanına kısmen ilham verecek bir dava. Anne-kız ilişkisi her iki kadın tarafından da kavgalı olarak tanımlanmıştır.

Delhi'deki School of Planning and Architecture'da mimarlık okudu ve orada öğrenci arkadaşı Gerard da Cunha ile evlendi, daha sonra film yapımcısı Pradip Krishen ile. Senaryo yazdı — In Which Annie Gives It Those Ones (1989), Electric Moon (1992) — ve kısa süreler teknik ressam ve uçuş görevlisi olarak çalıştı. The God of Small Things'i 1992'de Delhi'deki küçük bir dairede yazmaya başladı ve 1996'da kocasının daktilo ettiği el yazması taslaklarla tamamladı.

1997'de yayımlanan roman o yıl Booker Prize'ı kazandı — onu ödülü kazanan ilk Hindistan'da ikamet eden vatandaş ve Salman Rushdie'den sonra ikinci Hintli yazar yaptı. Ayemenem'deki yedi yaşındaki ikizler Estha ve Rahel'in hikâyesi, yirminci yüzyılın sonlarının en çok çevrilen İngilizce romanlarından biri oldu. Ayrıca son sahnesi nedeniyle Kerala'da on bir yıl süren bir müstehcenlik davasına yol açtı.

Yirmi yıl boyunca başka bir roman yayımlamadı. Bunun yerine siyasi bir denemeci oldu — Narmada Barajı'na karşı, Hindistan'ın 1998'deki nükleer testlerine karşı, Irak savaşına karşı, Hint madencilik şirketleri tarafından Adivasi topluluklarının yerinden edilmesine karşı, UAPA kapsamında muhalefetin suç sayılmasına karşı. The End of Imagination (1998) başlıklı denemesi ve 2011'de Chhattisgarh'taki Maoist gerillalarla birlikte hazırladığı Walking with the Comrades adlı röportajı, yeni bir Hint kurgu-dışı türünü tanımladı. Pek çok şey denildi ona; yalnızca birini kabul etti — yazar.

İkinci romanı The Ministry of Utmost Happiness (2017), geniş bir kadro topladı — Delhi'deki bir mezarlıkta bir hicra, Keşmirli bir militan, Dalit bir morg görevlisi, bir mimar-antropolog — ve Hindistan'daki eleştirmenlerin bir yıl boyunca tartıştığı bir kitaba dönüştü. Destekçileri bunu 1991 sonrası Hindistan'ın büyük romanı diye adlandırdı. Eleştirmenleri ise karakterli bir polemik dedi. Yeniden Booker'a aday gösterildi ve yaklaşık elli dile çevrildi.

1990'ların sonlarından beri birçok suç şikâyetiyle karşı karşıya kaldı — Narmada Bachao Andolan hakkındaki yazıları nedeniyle mahkemeye saygısızlık, Keşmir hakkındaki ifadeleri nedeniyle vatan hainliği, Unlawful Activities (Prevention) Act kapsamında suçlamalar. Haziran 2024'te Delhi Vali Yardımcısı, Keşmir hakkındaki 2010 tarihli bir konuşması nedeniyle UAPA kapsamında yargılanmasını onayladı, olaydan on dört yıl sonra. Uluslararası PEN, Authors Guild, Booker Prize Foundation ve Margaret Atwood'dan Orhan Pamuk'a kadar yazarlar savunması için açık mektuplar imzaladı. Dava hâlâ açık.

Jor Bagh, Delhi'deki bir dairede kedileri, evrakları ve tartıştığı insanların kitaplarıyla döşeli bir çalışma odasıyla yaşıyor. Arabası yok, Twitter kullanmıyor ve yirmi yıldır birlikte çalıştığı bir daktilografın kopyasını çıkarmadan önce sarı hukuk defterlerine el yazısıyla yazıyor. Çoğu ödülü reddetti, en az birini iade etti (2014'te kurgu-dışı için aldığı Sahitya Akademi ödülünü) ve yazdığı her kelimenin bir hâkim tarafından okunuyormuş gibi yaşamaya devam ediyor.